૨ - કાગળના વિસ્તાર પર / દલપત પઢિયાર


ધણથી છૂટા પડેલા ઢોર જેવો 
હું 
અહીં કાગળના વિસ્તાર પર 
રોજ રઝળપાટ કરું છું.
પાનાંનાં પાનાં ભરાય છે, રોજ. 
શબ્દની મૉરીએ કશુંક ખેંચાઈ આવશે 
એ આશાએ મથ્યા કરું છું, રોજ.
પણ આજ લગી 
એકાદ ગલીનો વળાંક સુદ્ધાં 
હું વાંચી શક્યો નથી. 
હતું કે :
કાગળ-કેડી કોતરી લેશું,
કૂવો-પાણી ખેંચી લેશું,
એક લસરકે ગામપાદરને ઊંચકી લેશું !
આ શબ્દોની ભીડમાં 
મારો શેઢો ક્યાંય ઊકલ્યો નહીં.
એક જ કમાડમાં આટલા બધા શબ્દો 
વસાઈ જશે એની ખબર નહીં;
બાકી નળિયા આગળ જ નમી પડત.
હજુયે કૌછું કે 
મોભારે ચડવાનું માંડી વાળો,
આમ શબ્દો સંચાર્યે 
કદી ઘર નહીં છવાય !
બારે મેઘ ખાંગા ત્યાં 
નેવાં ઝીલવાનું તમારું ગજું નહીં, જીવ !
તંગડી ઊંચી ઝાલીને 
અંદર આવતા રો’
એકાદ ચૂવો આંતરી લેવાય ને 
તોય ઘણું !



0 comments


Leave comment