49 - એક પત્ર / ગની દહીંવાલા


એ વ્યાકુળતા, વિમાસણ પર વિમાસણ યાદ આવે છે,
ગયાં જ્યારે તમે, રડતું એ આંગણ યાદ આવે છે;
વિખૂટાં પાડતું આપણને, કારણ યાદ આવે છે,

વિસારું છું હજારો વાર તો પણ યાદ આવે છે,
એ દિવસ, હાય એ રાતો, એ ક્ષણ ક્ષણ યાદ આવે છે.

જગત પોઢે છે ત્યારે આભના તારા ગણું છું હું,
મરણથી યે નકામી જિંદગી જીવી મરું છું હું;
તમારું નામ લઇ બસ અશ્રુઓ સાર્યા કરું છું હું,

વીતેલો એ સમય રડવાને કારણ યાદ આવે છે
એ દિવસ, હાય એ રાતો, એ ક્ષણ ક્ષણ યાદ આવે છે.

ખુશી મુખ પર જણાયે શી રીતે જયાં આગ હો મનમાં ?
વસંતોની વિરોધી પાનખર છે મારા જીવનમાં,
જો પ્રાત:કાળ કોયલડી કદી ટહુકે છે ઉપવનમાં,

તમારી સાથમાં વીતેલ શ્રાવણ યાદ આવે છે,
એ દિવસ, હાય એ રાતો, એ ક્ષણ ક્ષણ યાદ આવે છે.

તમે બોલાવતાં, હું આવતો એક જ ઈશારે ત્યાં,
મને મિત્રો ય કહેતાં : ‘મૂર્ખ ! સાંજે ત્યાં, સવારે ત્યાં ?’
કદી મહેમાન થાતો આપનો હું, આપ મારે ત્યાં

પરસ્પરનાં એ આમંત્રણ-નિમંત્રણ યાદ આવે છે,
એ દિવસ, હાય એ રાતો, એ ક્ષણ ક્ષણ યાદ આવે છે.

વિતાવી કૈંક દિવાળી મિલનની આશ મેં સેવી,
અમીદૃષ્ટિ હમેશાં રાખજો પહેલાં હતી તેવી,
લખું છું પત્રમાં શુભ નામ જ્યારે આપનું દેવી !

કલમને માનનાં સો સો વિશેષણ યાદ આવે છે
એ દિવસ, હાય એ રાતો, એ ક્ષણ ક્ષણ યાદ આવે છે.


0 comments


Leave comment