66 - રાફડાના વાસીને* / ગની દહીંવાલા


મણિધર, ઓ ફણીધર; ઓ ધરા પર દોડતી ધારા !
ગળાના હાર શંકરના અને શિરછત્ર ધરનારા !
જગત બસ એક દૃષ્ટિથી જુએ છે દુર્ગણો તારા,

બધે બદનામ છે નાહક, કહેવાતા ઓ હત્યારા !
‘તને છાતીએ ચાંપું રાફડામાં વાસ કરનારા !’

જગતમાં કોઈએ નહિ લેશ તારી વેદના જાણી,
તને વાચા નથી, ના કર્ણ, તું નિર્દોષ છે પ્રાણી;
છતાં મુજ કલ્પનાએ સાંભળી તારી વ્યથા-વાણી,

દુ:ખી છું, તારું દુ:ખ જાણું છું આજીવન ઓ દુખિયારા !
'તને છાતીએ ચાંપું રાફડામાં વાસ કરનારા !'

રહ્યું સ્વીકારવું મારે કે તારો દંશ દુઃખકર છે,
છતાં ઓ નાગ ! આ ઇન્સાન તો તુજથી ભયંકર છે;
ઘડીભર ઝેર તારું, ત્રાસ એનો જિંદગીભર છે,

છતાં એને સલામો, તારી સેવા લાઠીઓ દ્વારા !
'તને છાતીએ ચાંપું રાફડામાં વાસ કરનારા !'

તું ભૂખ્યો થાય ત્યારે દરમહીંથી બહાર આવે છે,
ભર્યા પેટે અમારા નાગ ભૂખ્યાને સતાવે છે;
અહર્નિશ ડોલતા એ શેષ સૃષ્ટિને ધ્રુજાવે છે,

ન જાણે ક્યાં સુધી રહેશે શિરે એ સાપના ભારા !
'તને છાતીએ ચાંપું રાફડામાં વાસ કરનારા !’

* 'બોબી કે બાસી’ પરથી


0 comments


Leave comment