૯૩ - શૂન્યતા/ અનિલ વાળા


કિલ્લા મહીં પડઘાય છે જીતોની શૂન્યતા,
આખું નગર ક્યારે બન્યું પ્રેતોની શૂન્યતા ?

એકેય બારી, ના હવે એકેય બારણું,
ફરતે અમારી છે નરી ભીંતોની શૂન્યતા.

વેરાન દીસે વન અને વેરાન ઝાડવાં,
કોને સમય છે સાંભળે ચીસોની શૂન્યતા !

ક્યાં છે હવે લયલા અને મજનૂની વારતા ?
સંસારમાં વ્યાપી રહી પ્રીતોની શૂન્યતા.

સાંભળ, અબે ઓ, કાનજી ! લયલીન વાંસળી,
એમાં સતત ગૂંજ્યા કરે ગઝલોની શૂન્યતા.


0 comments


Leave comment