4.1 - ડાહીગૌરી સંબંધી / મારી હકીકત / કવિ નર્મદ


(સપ્ટેમ્બર ૧૮૮૨થી ઓક્ટોબર ૧૮૮૪)
સંવત ૧૯૩૮ દ્વિ. શ્રાવણ વદ ૭-૮ વા. સોમ (તા. ૪થી સપ્ટેમ્બર ૧૮૮૨)

નવ વાગે ડાહીગૌરી આવી. (ઉગ્રપણે) : મને સ્ટેશન ઉપર કોઈક તેડવા પણ ન મોકલ્યું?
નર્મદ : ધીરી પડ, ઇંદિરાનંદ આવ્યા હતા.
ડાહીગૌરી : તમારી તરફથી તો કોઈ જ નહિ કે? રામશંકરને કેમ ન મોકલ્યા?
નર્મદ : અમણા અમારી પાસે કોઈ માણસ નથી. રામશંકર રિસાયા છે. અહીં આવતા નથી.

ડાહીગૌરી : કાલે હું મામાને મળવાને ગયલી તે વેળા તુળજાગૌરીએ કહ્યું કે સવિતાગૌરીના ઓરડાવાળી ઘડીમાં ઉઘડે છે ને ઘડીમાં બંધ થાય છે ને મેં પણ તેમ જોયું. એ શું હશે?
નર્મદ : કોઈ ભૂતબૂત હશે બીજું શું?
આવતી વેળા રૂપીઆ કોના લીધા હતા?

ડાહીગૌરી :
રવિભદ્ર પાસે રૂ.૮/- લીધા છે ગઈકાલે જ, ને તેમાંથી રૂ. ૪/- ઉજમને મારો જીવ લેતી હતી તેને આપ્યા છે.
નર્મદ : બીજા કોઈનું કંઈ દેવું છે? ત્રણ મહિના પીહેર રહી તેટલમાં મુદતમાં.
ડાહીગૌરી : ના.

નર્મદ : હું મુંબઈ આવ્યો ત્યાર પછી ને તું પીહરે ગઈ તેની પહેલાં કોઈનું કંઈ દેવું કીધું છે?
ડાહીગૌરી : માત્ર બે જનસ પાનડી તથા ફૂલ માંઈની પેટીમાં મુકી રૂ. ૧0/- લીધા છે.
નર્મદ : એ વાત કોણ જાણે છે?
ડાહીગૌરી : આવતી વેળા મોતીભાઈને તથા એની વહુને કહેતી આવી છું કે માંઈને જરૂર પડે તો તે રૂ. ૧0/- આપી જનસ લઈ લેવા. તેમ રવિભદ્રને પણ કહ્યું છે.

નર્મદ :
બીજી કાંઈ જનસ કોઈને ત્યાં છે?
ડાહીગૌરી : સુનાના લવેંગીઆં ને રૂપાના ફૂલ કીકુ પાસે છે ને તે તેણે વેચ્યાં કે નહિ તે હું જાણતી નથી. એ ઉપરાંત બીજા કોઈનું કંઈ નથી.
નર્મદ : પીહેર ગયા પછી કેટલા રૂપિયા પરચુરણ ખરચ્યા?

ડાહીગૌરી : પોણો રૂપીઓ મારી પાસે હતો; મોતીના છ દાણા રામશંકર હસ્તક વેચાવ્યા તેના રૂ. ૨/- આવ્યા ને રૂ. ૧0/- તમે મોકલાવ્યા તે એટલું.
નર્મદ : પરચુરણખરચ કીધો કે કાંઈ ચોળીખંડ વગેરે લેવાયાં?
ડાહીગૌરી : ના તે કંઈ લીધું નથી.
નર્મદ : લાલાજી કોના આણ્યા છે? પીહેરના છે?
ડાહીગૌરી : પીહેરથી આણ્યા છે, ગંગીના છે, ઇચ્છા ભટાણીએ મારી પાસે માગેલા તેથી મેં તેને માટે આણ્યા હતા.

નર્મદ : હું મુંબઈ આવ્યા પછી કેટલી મુદતે?
ડાહીગૌરી : થોડાક દહાડા પછી; પીહેર ભંડારિયામાં હતા ત્યાંથી આણી મેં ભંડારીઆમાં મૂક્યા.
નર્મદ : પીહેર જતાં પહેલાં કેટલાક દિવસ ઉપર પૂજવા માડેલા?
ડાહીગૌરી : બેએક મહિના થયલા, ઇંદુ ને વહુ આવશે તેની પાસે કહેવડાવીશ કે એ લાલજી ત્યાં હતા.

નર્મદ : એ વિષે મ્હારે વધારે જાણવું નથી. પણ આટલું હવે કે ભટાણીને મસે લેઈ આવી તો તેને ન આપતાં તેં કેમ પૂજવાને રાખ્યા? મેં જાણ્યું કે ઉજમના કે કોઈના હશે ને તેણે તને પૂજવા આપેલા.
ડાહીગૌરી : ભટાણી પીહેર રહેતાં તેનો યજમાન જાતરે ગયો હતો; પછી વળી કમળને રાખવાની ઇચ્છા થયલી પણ તેને ઘરનાએ ના કહી તેથી તેણે ન લીધેલા અને પછી રાખી મૂકવા કરતાં પૂજામાં લેવા એ સારૂં છે એમ વિચારી તેમ કીધું.


0 comments


Leave comment