5 - સંધિકાળ / રાજેન્દ્ર શાહ


વીતી ગઈ મિલનની રજની જતાં જતાં
ચંદ્રે દીધું ચરમ ચુંબન શ્વેત પદ્મને
ને એ કપોલ પરના લઘુ મૌક્તિકે હતું,
માધુર્ય વિશ્વભરનું વિલસી રહેલ રે !
નિ:શ્વાસ ત્યાં થકી સુણ્યો ઉરની વ્યથા તણો.

પંખીગણે નવ પ્રભાતનું ગાન હર્ષથી
રેલાવિયું દ્રુમ દ્રુમે પૃથિવી નભે વળી :
પ્રાચી મહીં પિયળની સુરખી છવાઈ ને
વ્યાપી વસંતની પરાગ સમીરણે ભળી.
ઉલ્લાસનો નિધિ ત્યહીં ભરતીથી ઊછળ્યો.

મેં સંધિકાળ દીઠ આવત ને જનારનો
આનંદનો કરુણ-વિહ્વલ ક્રંદના તણો
મેં સંધિકાળ દીઠ ભૂમિ પરે અપાર્થિવ
મેળો થતો જ્યહિં નિરંતર જન્મ મૃત્યુનો.


0 comments


Leave comment