109 - એ...હેહેય...હેહેય..., ઝાડ / રમેશ પારેખ


એ...હેહેય...હેહેય..., ઝાડ કૂદ્યું ડબાક્ મારામાં
(ભયનો માર્યો હું તો મારા ક્યાંના સાડત્રીશમાં પાને વળગી પડ્યો)

હલક્યાં કૂણાંછમ કૂંડાળાં કલગીવાળાં ફર્રર્રર્ર
હું ખમ્મા, જાઉં ઠેલાતો જાઉં ફેલાતો ક્યાંક મારામાં
એ...હેહેય...હેહેય..., ઝાડ કૂદ્યું ડબાક્ મારામાં

છાંયડાના ખાબોચિયાને મેં પાનખોંખારાભેર કહ્યું કે, એય ટીનુ, તું ખૂલ,
આજ છે અલ્યા, દરિયાપાંચમ, ઊઠ બેઠું થા, દોડ, કૂદી જા, હાંફ તૂટી જા, ઝૂલ;
ઝૂલ, ન છાંટા નાખ, થોડાં આ તડકે, થોડાં સડકે,
થોડા ક્યાંક અને થોડાક મારામાં
એ...હેહેય...હેહેય..., ઝાડ કૂદ્યું ડબાક્ મારામાં

ટેકરી ભીની લસરે, અડે, પ્રસરે, દડે હાથમાં, ભીડે બાથમાં, જોતાંવેંત,
ઘાસનું ઝીણું તરણું એની પ્હેલાવારુકી ટોચથી ધાવે નભનું સકળ હેત;
દરિયા, તને પૂછતાં ભૂલી જાઉં એ પ્હેલાં બોલ,
વ્યાપ્યો છે તું કે તારોછાક મારામાં
એ...હેહેય...હેહેય..., ઝાડ કૂદ્યું ડબાક્ મારામાં

(૩૯-૦૬-૧૯૭૮ / ગુરુ)



0 comments


Leave comment