6 - ક્યારેક એવું બને / દિલીપ ઝવેરી


ક્યારેક એવું બને
કાગળને કલમ અડે
ને તારા કૂદે
ઝાકળ ન ઊડે
પાંદડાંની નસોમાં વહેતી લીલાશને તરસ્યા તડકાના કણ
હરણનાં ટોળાંની જેમ ઘેરી વળે
શાહી મોરનાં પીંછાં બને
સફેદીઓ અરીસા બને
અરીસામાં પૂર્વજોના ચહેરા
ધૂળમાં ઓળકોળામણે રમતાં બાળકોના કલબલાટ પહેરી
પોરસાતા રહે
બરફ ઓઢીને સૂતેલી સુંદરી અદ્ધર ઊંચકાય
મનમાં ધારી રાખેલ કોઈ આંકડો
વરસગાંઠનો દહાડો બની દિવાળીનાં ફૂલઝરી આકાશ અજવાળતી.
બાજીગરની ગુલછડીમાં ઝળહળી જાય
ફોટો પાડવાનો ફ્લેશ બુઝાતાં
રાતાચોળ તરંગોનાં ઝડપી કુંડાળે અસલી કાળાશ ઘેરાતી જાય
ઊતરતા અંધારાને સોંસરવી વીંધતી ગોળીઓ
કોઈ અસ્પષ્ટ દૈવી નામોચ્ચારથી ઝબકેલાં પારેવડાં બની જાય
કોરા-કાળાની સંતાકૂકડીમાં
સદાને માટે ક્યાંના ક્યાં ખોવાઈ જાય
ખોવાતાં ખોવાતાં
યાદ પણ ન રહ્યું હોય એવું પોતાનું જ એવું તો કંઈ અણજાણ્યું જડી જાય :
બાગમાં બાંકડે કરેલો પ્રેમ
ગુલાબકુંડાળી બારીમાં
મોગરાઓછાડ પથારીમાં
આખરે ભીંતે લટકતી સુખડફ્રેમમાં
સનાતન બની જાય
જોતાં જોતાં આંગળીના નખ વધે
ચહેરે કરચલી વધે કપાળ માથે ચળકાટ વધે આંખે ઝાંખપ વધે
જાત દેખાતી બંધ થાય
હાથમાંથી લસરી તણાઈને તળિયે ગયેલું સાચ
ધસી આવતી ભરતીનાં મોજાંમાં બારે શઢે ફૂલ્યા વહાણ જેવું પાછું આવે
ત્યારે
ભૂલવું નહીં
કે આ જાદૂગરી કવિતાની છે
અને તારાઝાકળઋતુઓસાચજૂઠપ્રેમ
      પછી આંધળા ચીતરે પાંગળા નાચે વેંતિયા તાડગોળા તોડે
એ બધું એક ખેલ છે
એવા કામણને વશ થઈ ગયા
      તો પતી ગયું પડદો પડી ગયો
છતાં
જે તાળી પાડ્યા વિના
ખેલખતમના ડંકા પછી પણ બેસી રહે
એને
હળવેથી ઇશારો કરી
પડદો હટાવી
કવિતા ઓળખાણ કરાવે
પડદા પછવાડે
કરામત કારીગરી કસરત કરતા
અક્ષરો સાથે

કવિતાની ના-અટક નામદાર નાટકકંપનીમાં
બેતરાશ બેતલબ બેસબબ બેવકર બેતકબ્બૂર બેવતન
અક્ષરો સિવાય
બીજું કોણ બેકારમાં બદનામ બરબાદ થવા જાય ?
*
‘પરબ', મે ૨૦૦૫


0 comments


Leave comment