૧૪ - આપણો વ્હેવાર જૂઠો, અપની સમજણ ગલત / ચિનુ મોદી


આપણો વ્હેવાર જૂઠો, અપની સમજણ ગલત
લાગણીમય તોય છે તારી રમત, મારી રમત.

સાત સપનાં, એક સૂડો, પાંદડાનું આ જગત
થાય છે લીલો–સૂકો તારો વખત, મારો વખત.

પથ્થરોના પેટનું પાણી લઈને હાથમાં
ઊંઘના ઘરમાં જશું, તારી શરત, મારી શરત.

વાંઝિયા આ શબ્દના વસ્તારના ભારે ઋણી
ઠીક સચવાઈ ગયું તારું અસત, મારું અસત.

શોધમાં ‘ઇર્શાદ’ છે, ચ્હેરા વગરનો આદમી
જે નથી હોતો કદી તારો ફક્ત, મારો ફક્ત.


0 comments


Leave comment